اي كه دنياي مني تو

عشق و روياي مني تو

بي سخته زنده بودن

گل من

ياد تو گر شد برايم

زنده اما ديره ديگر

اي همه جانم فدايت

گل من

گل من زيباترينم

تويي عشق آخرينم

بي تومن تنها ترينم

ديره اما دل نبند

چقدر سخته تحمل دوري معشوق

عقل پرسيد دشوار تر از مردن چيست ؟ عشق فرمود فراق از همه دشوار تر است

ميگن كه بد ترين نوع دلتنگي اينه كه در كنار يكي باشي و بدوني كه به اون نميرسي

خداجونم

خداي مهربونم

تو كه ميدونستي آخر اين عشق بن بسته

چرا منو مبتلا كردي

من خودم ميدونم كه گناهكار هستم

اما براي گناهم اين مجازات خيلي زياده

خارج از تحمل منه

خدا

تو كه به همه حرف هاي من گوش دادي

تو كه هر خواهشي كه ازت كردم را گوش دادي

امشب هم به حرف من گوش بده

امشب كه چشمام را بستم و خوابيدم ديگه بيدار نشم

چقدر روياييه اگه اينطور بشه

خداي مهربونم

تو كه خودت درد عشق و دوري را نمي دوني كه چقدر سخته

خدايا

امشب حالم بده

خيلي داغونم

نميدونم چند بار مي تونم چنين شب هايي را تحمل كنم

اما اميدوارم كه آخرين شب باشه

به هر نحوي كه خودت ميتوني يه كاري كن كه ديگه اين شب براي من تكرار نشه

خواهش ميكنم اي خداي بزرگ

آسيمه سر رسيدي  از غربت بيابان

دل خسته ديدمت از آوار خيس باران

وامانده  در تبي گنگ  ناگه به من رسيدي

من خود شكسته از خود در فصل نا اميدي

در بركه ي دو چشمت نه گريه و نه خنده

گم كرده راه شب را سر گشته چون پرنده

من ره به خلوت عشق هرگز نيرده بودم

پيدا  نميشدي  تو شايد  كه مرده  بودم

من با تو خو گرفتم از خنده ات شكفتم

چشم تو شاعرم بود تا اين ترانه گفتم

در خلوت سرايم يك باره پر كشيدي

آنگاه  اي پرنده   بار دگر پريدي

جاي همگي ديشب خالي بود

ديشب فهميدم كه با وجود همه ي گناهاني كه كردم هنوز خدا از من نا اميد نشده

اين شب ها اگه نبود چي مشد ؟

اميدوارم كه خدا در اين شب دعاي همه را در حق من و دعاهاي منو در حق همه قبول كنه

ديباي عزيزم

خيلي دوستت دارم

نمیدونم تا حالا براتون پیش اومده که بخواهید دل یکی را شاد کنید اما هر کاری که میکنید نتیجه عکس میده و تازه باعث ناراحتی طرف مقابلتون میشه

من به این بدبختی دچار شدم

هر کاری میکنم که دیبای عزیزم را خوشحال کنم اما نمیدونم چرا ناراحت میشه از من

حتما من کارم اشتباهه که اینطوری میشه

امیدوارم که عشقم منو ببخشه

من از پشت شبهای بی خاطره

من از پشت زندان غم آمدم

من از آرزوهای دور ودراز

من از خواب چشمان غم آمدم

تو تصویر رویای نادیده ای

تو نوری که بر سایه تابیدده ای

تو یک آسمان بخشش بی طلب

تو بر خاک تردی تابیده ای

مرا بانگاهت به رویا ببر

مرا تا تماشای فردا ببر

دلم قطره ای بی تپش در سراب

مرا تا تکاپو دریا ببر

بیش از ستاره ها یند

به عدد بزرگی تو

انگشتهایم

برای شمردن خوبی ها

کم می آیند

وقتی تو

سرآغاز شمردن باشی

نامت را نه بر دفتر

که بر دل نگاشته ام

تا مباد